บทที่ 86 - ข้อคิด การขัดเกลาเต๋า ของต้าเอ่อร์ ทงเทียนตกตะลึง

บทที่ 86 - ข้อคิด "การขัดเกลาเต๋า" ของต้าเอ่อร์ ทงเทียนตกตะลึง

เจียงเหอยกถ้วยโจ๊กข้าวฟ่างที่มีควันกรุ่น กำลังจะไปให้อาหาร "หมาเก้าหัว" ที่เพิ่งมาใหม่

พอเดินมาถึงลานเรือน เขาก็เห็นต้าเอ่อร์กอดกิ่งไม้ผุๆ กิ่งหนึ่งไว้แน่นราวกับปกป้องของวิเศษล้ำค่า นั่งเหม่ออยู่ใต้โคนกำแพงเพียงลำพัง

"ต้าเอ่อร์!"

เจียงเหอตะโกนเรียกคำหนึ่ง

หกหูลิ่วเอ่อร์หมีโหวสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นยืนในทันใด ทว่าสองแขนกลับยิ่งกอดกิ่งไม้ในอ้อมอกไว้แน่นกว่าเดิม กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครมาแย่งชิงไป

"นายท่าน!"

"เจ้ากำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"

เจียงเหอเดินเข้ามาใกล้ สายตาจับจ้องไปยังกิ่งต้นท้ออันแสนธรรมดาสามัญในอ้อมอกของเขา

"กลางวันแสกๆ มากอดท่อนไม้เหม่อลอยอยู่ทำไม? งานในแปลงดินทำเสร็จหมดแล้วหรือ?"