กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 78 - กฎแห่งการกลืนน้ำลายตัวเอง
ในที่สุด ฝ่าเท้าของสือเจียนก็ก้าวข้ามผ่านเข้าสู่ภายในรั้วไม้ไผ่จนได้
ในชั่วขณะที่ฝ่าเท้าแตะลงบนผืนดิน เขาก็หาได้เป็นนักบุญอีกต่อไปไม่
พลังที่มองไม่เห็นสายหนึ่งกระชากดึงเขาลงมาจากยอดเมฆา กดทับลงบนผืนแผ่นดินแห่งโลกปุถุชนอย่างแน่นหนา
วิ้ง
เสี้ยวต้นกำเนิดแห่งนักบุญที่เขาซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของกายาปุถุชนนี้เพื่อใช้คุ้มครองกาย ถูกมือยักษ์ที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งบีบคอไว้ และบีบจนดับมอดไปในพริบตาเดียว
สายใยเชื่อมโยงทั้งหมดกับตัวเขา ถูกตัดขาดลงตรงนั้น
เขาตกใจจนหน้าถอดสี
สายตาแห่งนักบุญที่มองทะลุทั้งสามภพและหยั่งรู้อดีตกาลได้มลายหายไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือสายตาอันพร่ามัวของปุถุชน
ญาณหยั่งรู้อันสอดประสานกับวิถีสวรรค์ดับสนิทลงอย่างสมบูรณ์ สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความหิวโหยในท้องที่ส่งเสียงร้องครืนๆ ดั่งฟ้าร้อง