บทที่ 77 - พ่อหนุ่ม เจ้าช่างมาได้ทันเวลากินข้าวพอดีเลย

บทที่ 77 - พ่อหนุ่ม เจ้าช่างมาได้ทันเวลากินข้าวพอดีเลย

"ฟัน"

ในดวงตาของหยวนสื่อเทียนจุน ลุกโชนไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอันเยียบเย็นดั่งความตาย

เขาใช้เจตจำนงอันสูงสุดต่างดาบ ฟันสะบั้นลงสู่รากฐานแห่งเต๋าของนักบุญของตนเองอย่างดุดัน

หาได้พึ่งพาสมบัติวิเศษใดๆ ไม่

นี่คือการเข้าปะทะกันอย่างแข็งกร้าวระหว่างเจตจำนงอันบริสุทธิ์กับมรรคาอันยิ่งใหญ่

พรวด

ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสที่กำเนิดจากก้นบึ้งของวิญญาณดั้งเดิมแล่นผ่านกายาแห่งนักบุญ ทำให้กายาแห่งนักบุญที่ไม่เคยขยับเขยื้อนมาแต่โบราณกาลของเขา ต้องสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้

หยดโลหิตศักดิ์สิทธิ์สีทองคำอันหม่นแสงหยดหนึ่ง ไหลซึมออกมาจากมุมปากของเขา แฝงความเสื่อมถอยและไอแห่งความตายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เขาถึงกับยอมเฉือนแยกเอาเสี้ยวหนึ่งของต้นกำเนิดแห่งนักบุญ ออกมาจากผลแห่งเต๋าของตนเองทั้งเป็น