บทที่ 71 - หนี่วาเสด็จมา บรรพชนมด เหนียงเหนียง ฟังคำแก้ตัวของพวกเราก่อน

บทที่ 71 - หนี่วาเสด็จมา บรรพชนมด เหนียงเหนียง ฟังคำแก้ตัวของพวกเราก่อน

โครมคราม

คลื่นระลอกหลังจากการพังทลายของเขาปู้โจว กลายสภาพเป็นพายุแห่งการทำลายล้างที่จับต้องได้ กวาดซัดไปทั่วทั้งพิภพดึกดำบรรพ์

เวหาชั้นฟ้า ประหนึ่งกระจกแก้วหลิวหลีที่ถูกพลังมหาศาลทุบจนแตกละเอียด ปริร้าวเป็นรอยแยกสีดำมืดมิดดั่งห้วงเหวลึกนับไม่ถ้วน ไอแห่งความสับสนอลหม่านอันบริสุทธิ์ไหลทะลักย้อนกลับลงมาอย่างบ้าคลั่ง ธาตุทั้งสี่ดินน้ำลมไฟพลุ่งพล่านปั่นป่วน ประหนึ่งต้องการจะทำให้โลกใบนี้หวนคืนสู่จุดกำเนิดดั้งเดิมแห่งความสับสนอลหม่านในยามแรกเริ่มเบิกฟ้าผ่าพิภพ

บนผืนแผ่นดินใหญ่ ขุนเขาสูงหมื่นเหรินพังทลายกลายเป็นเม็ดทราย แม่น้ำยาวนับพันลี้ม้วนตลบย้อนกลับขึ้นสู่ท้องฟ้า สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนที่เพิ่งให้กำเนิดสติปัญญา ท่ามกลางเสียงกรีดร้องคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง ล้วนถูกบดขยี้แหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี

ภัยพิบัติวันสิ้นโลก ก็คงไม่เกินไปกว่านี้แล้ว

และเหล่าสิบเอ็ดบรรพชนมดผู้เป็นต้นเหตุที่ก่อให้เกิดมหาภัยพิบัติในครั้งนี้ ในยามนี้กลับยืนแข็งทื่ออยู่เบื้องหน้ารอยหักขนาดยักษ์นั้น ในสมองสับสนวุ่นวายขาวโพลนไปหมด