กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 72 - ที่แท้อ่างหินใบนี้ มีไว้ใช้อุดฟ้านี่เอง
ในขณะที่จิตใจของหนี่วากำลังปั่นป่วนซัดสาด ตกอยู่ในห้วงแห่งการต่อสู้ทางความคิดระหว่างฟ้าและมนุษย์อยู่นั้นเอง
ตูม
เสียงดังกึกก้องกัมปนาทสายหนึ่ง ประหนึ่งหัวใจของโลกพิภพดึกดำบรรพ์ทั้งใบถูกค้อนยักษ์ทุบเข้าอย่างจัง
ณ ขอบฟ้าทิศบูรพา แสงเซียนอวี้ชิงอันยิ่งใหญ่อลังการและเผด็จการไร้เทียมทานสายหนึ่ง ประหนึ่งลำแสงเทวะแรกเริ่มในยามเบิกฟ้าผ่าพิภพ ฉีกกระชากความสับสนอลหม่านอันไร้ขอบเขต เสด็จลงมายังยอดเขาปู้โจวในชั่วพริบตาเดียว
หยวนสื่อเทียนจุนประทับอยู่บนราชรถไม้กฤษณาเก้ามังกร ใบหน้าสงบนิ่งดั่งสายน้ำลึก
ในดวงตาทั้งสองข้างของเขา คือเพลิงโทสะอันไร้ที่สิ้นสุดที่เพียงพอจะแช่แข็งกาลเวลาและมิติได้
สายตากวาดมองผ่านเวหาชั้นฟ้าที่พังทลาย กวาดผ่านเหล่าบรรพชนมดที่กลิ่นอายร่วงโรย
ในที่สุด ก็ประหนึ่งกระบี่สังหารอันสูงสุดสองเล่ม ทิ่มแทงเข้าใส่หนี่วาอย่างดุดัน
"ศิษย์น้องหนี่วา เจ้าช่างเลอะเลือนยิ่งนัก"