กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 70 - ขุดเสาค้ำฟ้าหัก ตี้เจียง พวกเราแค่อยากจะปลูกผักเท่านั้นเอง
"รากแก้วหรือ"
ข้อสรุปอันสะเทือนฟ้าสะท้านดินของตี้เจียงประโยคนี้ เปรียบเสมือนอัสนีบาตแห่งความสับสนอลหม่านสายหนึ่ง ผ่าเปรี้ยงเข้าไปในสมองของเหล่าสิบบรรพชนมดที่เหลือในพริบตาเดียว
ในดวงตาของพวกเขา ระเบิดประกายแสงอันร้อนรุ่มไร้เปรียบปานออกมาทันที
ใช่แล้ว
เหตุใดพวกตนถึงคิดไม่ถึงกันนะ
บัดนี้ฐานะของพวกเขาคือชาวนา วิธีการขบคิดปัญหา ย่อมต้องสวมบทบาทจากมุมมองของชาวนาตามธรรมชาติ
ผืนแผ่นดินใหญ่แห่งพิภพดึกดำบรรพ์อันไร้ขอบเขตนี้ ก็คือแปลงนาเทวะผืนมหึมาที่กว้างใหญ่ไพศาลไร้ที่สิ้นสุด
และสิ่งของที่ใสกระจ่างโปร่งแสง มหึมาจนไม่อาจหาคำใดมาพรรณนาได้ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขานี้ ก็มิใช่รากแก้วเส้นที่ใหญ่ที่สุด หนาที่สุด และเป็นแก่นแท้ที่สุดในแปลงนาเทวะผืนนี้หรอกหรือ
"ให้ตายสิ พี่ใหญ่ปราดเปรื่องยิ่งนัก"