กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Aphun-Tran
บทที่ 50 - ทงเทียน ยกฝาไหผักดองมานี่
กว่างเฉิงจื่อสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไออย่างรุนแรง พลางสำรอกน้ำทะเลอันเค็มคาวและเย็นเยียบออกมาหลายคำ เขากวาดสายตามองไปรอบทิศทาง สิ่งที่ปรากฏในสายตามีเพียงความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งและความเงียบสงัดดั่งห้วงเหวลึก
ความเย่อหยิ่งจองหองในฐานะศิษย์เอกแห่งสำนักคัมภีร์สวรรค์บนใบหน้า อันตรธานหายไปจนหมดสิ้นแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความมึนงงสับสนและความหวาดผวาที่สลักลึกถึงกระดูกดำ
"เมื่อครู่นี้...มันคือสิ่งใดกัน"
เขาพึมพำกับตนเอง วิญญาณดั้งเดิมจนถึงบัดนี้ยังคงสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ วินาทีก่อนหน้า เขายังเป็นเซียนทองคำแห่งสำนักคัมภีร์สวรรค์ผู้สง่างามอยู่เหนือหมู่เมฆ ทว่าวินาทีถัดมา มี "ความคมกริบ" อันไร้รูปสายหนึ่งกวาดผ่าน เขาถึงกับไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง