บทที่ 49 - ฟันเพียงมีดเดียว หมื่นกระบี่ในพิภพดึกดำบรรพ์ล้วนศิโรราบ

บทที่ 49 - ฟันเพียงมีดเดียว หมื่นกระบี่ในพิภพดึกดำบรรพ์ล้วนศิโรราบ

ฉับ

ไร้ซึ่งเสียงกึกก้องกัมปนาทสะเทือนฟ้าดิน และไร้ซึ่งแสงประกายอันวิจิตรตระการตาจากการปะทะกันของกฎเกณฑ์

มีเพียงเสียงแผ่วเบาที่แทบไม่ได้ยิน ประหนึ่งเสียงเหล็กเผาไฟแดงกรีดลงบนก้อนไขมันนุ่ม

ภายใต้สายตาอันตื่นตระหนกตกใจจนแทบสิ้นสติของทงเทียนเจี้ยวจู่และลิงหกหู มีดผ่าฟืนที่มีสนิมเกรอะกรังและคมมีดมีรอยบิ่นในมือของเจียงเหอ หาได้เผชิญหน้ากับแรงต้านทานแม้แต่เศษเสี้ยวไม่ กรีดผ่านลำคออันแข็งแกร่งไร้เทียมทานของซากมังกรโบราณไปอย่างแผ่วเบา

ท่วงท่านั้น ประหนึ่งชาวนาเฒ่าในโลกปุถุชน กำลังผ่าท่อนไม้สนแห้งๆ ท่อนหนึ่งในลานเรือนบ้านตนเองอย่างสบายอารมณ์

เป็นธรรมชาติ และเป็นไปตามใจนึก

ในชั่วขณะถัดมา

หัวมังกรขนาดมหึมาที่ใหญ่โตประหนึ่งขุนเขาและมีกลิ่นอายชั่วร้ายอันดุร้ายวนเวียนไม่จางหาย กลิ้งหล่นลงมาดัง "กึกๆ" กระแทกลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงทึบหนัก