บทที่ 17 - บรรพชนมดต่อยตีกัน ร้อยลี้โดยรอบพินาศสิ้น

บทที่ 17 - บรรพชนมดต่อยตีกัน ร้อยลี้โดยรอบพินาศสิ้น

ในพิภพดึกดำบรรพ์ไม่นับวันเวลา ทว่าวันเวลาของเผ่ามดในระยะนี้ กลับไม่ค่อยสู้ดีนัก

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่หนี่วาบรรลุเป็นนักบุญ

เขาปู้โจว แดนศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามด วังผานกู่

สิบสองบรรพชนมดนั่งล้อมเป็นวงกลม บรรยากาศหนักอึ้งจนหยาดน้ำแทบจะหยดลงมา

พวกเขาถือกำเนิดจากหยดเลือดบริสุทธิ์ของผานกู่ กายเนื้อแข็งแกร่งกำยำแต่กำเนิด ควบคุมกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ยกย่องตนเองเป็นสายตรงของผานกู่ เป็นเจ้านายแห่งผืนแผ่นดินใหญ่พิภพดึกดำบรรพ์

ทว่าในยามนี้ เผ่าปีศาจกลับก้าวล้ำหน้าพวกเขาไปหนึ่งก้าว บรรลุสู่ตำแหน่งนักบุญอันสูงสุดไปเสียแล้ว

นี่ไม่ต่างอะไรกับการตบฉาดใหญ่ลงบนใบหน้าของพวกเขาทั้งสิบสองคนอย่างรุนแรง

"พูดกันมาสิ จะเอาอย่างไรต่อไป"

ตี้เจียง บรรพชนมดแห่งมิติและความเร็ว ในฐานะพี่ใหญ่ เป็นผู้เอ่ยทำลายความเงียบงันขึ้นก่อน น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดใจ