บทที่ 2 - แตงกวา

บทที่ 2 - แตงกวา

เจียงเหอมองดูนักพรตชุดแดงตรงหน้า ในใจพลางนึกสงสัย

สหายคนนี้เป็นอะไรไปกันแน่

ก็แค่กินหัวไชเท้าที่ตนปลูกไปหัวหนึ่งไม่ใช่หรือ

ไฉนจึงสั่นเทาประหนึ่งติดตั้งมอเตอร์ไฟฟ้าไว้อย่างนั้น ราวกับว่าชั่วขณะถัดไปร่างจะแหลกสลายลงตรงนี้

หรือว่า จะถูกคู่อริทุบตีจนกลายเป็นโรคพาร์กินสันไปแล้ว

เขาเกาศีรษะ ด้วยจิตวิญญาณแห่งการบริการประเภท "ลูกค้าคือพระเจ้า" ที่ถูกฝึกฝนมาเมื่อครั้งเป็นพนักงานออฟฟิศในชาติก่อน บนใบหน้าจึงฝืนเค้นรอยยิ้มอันเป็นมิตรออกมา

"สหายเต๋า ท่านอย่าเอาแต่ยืนอยู่เลย บนพื้นมันเย็นยิ่งนัก"

"ในเรือนมีเก้าอี้ เข้ามานั่งพักแข้งพักขา ดื่มน้ำร้อนให้สบายใจก่อนเถิด"

ถ้อยคำเกรงใจอันแสนธรรมดาสามัญประโยคนี้ เมื่อเข้าสู่หูของหงอวิ๋น กลับแปรเปลี่ยนเป็นอัสนีบาตเก้าสวรรค์ ฟาดฟาดจนวิญญาณดั้งเดิมของเขาสั่นสะท้านส่งเสียงอื้ออึง