บทที่ 3 - จอบนี้ ควรลับเสียที

บทที่ 3 - จอบนี้ ควรลับเสียที

ผ่านไปหนึ่งคืนอย่างไร้เรื่องราว

วันที่สอง ยามท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เจียงเหอก็หาวหวอดๆ เดินทอดน่องออกมาจากกระท่อมมุงจาก

อากาศยามเช้าแฝงไว้ด้วยความเย็นสบายชื่นใจ ปะปนกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของผืนดินหลังฝน

เขาสูดหายใจเข้าลึกหนึ่งคำ รู้สึกราวกับจิตวิญญาณทั้งหมดได้รับการชำระล้าง สบายเสียจนแทบจะครางออกมา

นี่สิถึงจะเป็นชีวิตที่มนุษย์ควรจะอยู่

เจียงเหอบิดขี้เกียจอย่างเต็มที่ กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะกรอบแกรบ

ปากของเขายังพึมพำเบาๆ "สหายเต๋าที่ชื่อหงอวิ๋นเมื่อวานนี้ ช่างเป็นคนพิลึกจริงๆ เกรงใจจนน่ากลัวไปหน่อย"

"แต่นิสัยก็ซื่อตรงดีไม่น้อย"

สายตาของเขาเหลือบมองไปยังมุมกำแพงโดยไม่ตั้งใจ