เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 348 ความโศกเศร้าไร้ผู้ปลดเปลื้อง
0348 ความโศกเศร้าท่วมท้นไร้ผู้ปลดเปลื้อง ความยึดติดเต็มอกไร้ผู้ชี้นำ
เวินหร่านในยามนี้ มโนจิตหลุดลอยพังทลายสิ้นเชิง จมดิ่งสู่ห้วงอเวจีแห่งความโศกเศร้าอย่างไร้ขอบเขต มิเหลือสติสัมปชัญญะแม้แต่น้อยนิด
ความทุกข์ระทมและสิ้นหวังทั่วผืนฟ้าพันธนาการดวงจิตวิญญาณของเขาไว้อย่างแน่นหนา ความอ่อนโยนและความห่วงใยทั้งหมดจากโลกภายนอก รวมถึงการไต่ถามด้วยความร้อนรน ล้วนประดุจสายลมพัดผ่านหู ไร้ร่องรอยเมื่อเข้าสู่โสตประสาท ไม่อาจทะลุทะลวงจิตใจที่สับสนระเบิดซ่านและอาบย้อมไปด้วยสีเลือดของเขาได้เลย
นัยน์ตาที่เดิมทีใสกระจ่างบริสุทธิ์ของเขากลับว่างเปล่าเลื่อนลอยในยามนี้ ราวกับหุ่นเชิดที่สูญเสียดวงวิญญาณ
ริมฝีปากบางสั่นระริกไม่หยุด ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่องชื่อเดิมซ้ำ ๆ อย่างไร้ชีวิตชีวาและเครื่องจักรกล
น้ำเสียงแหบพร่าและแตกสลายด้วยคราบน้ำตาและเสียงคำราม ทุกตัวอักษรและทุกประโยคอัดแน่นไปด้วยสะอื้นไห้ สะท้อนแว่วก้องท่ามกลางทุ่งร้างอันเหน็บหนาว
“โม่ฉีเยวียน… ต้องหาโม่ฉีเยวียน…”
“ข้าต้องหาจุนซ่าง… ต้องหาโม่ฉีเยวียนให้พบ…”
วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา พร่ำเพ้อไม่หยุดหย่อน นอกเหนือจากความยึดติดประโยคนี้แล้ว เขาก็ไม่มีคำพูดอื่นใดอีก