เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ดวงจิตเผชิญหน้าทำลายโชคชะตา เงาดอกเดี่ยวหนีตายอาบสายลมโศก!
ดวงจิตวิญญาณเผชิญหน้าเศษเสี้ยวแห่งชะตากรรม เงาเดียวดายหนีตายย้อมสายลมแห่งความโศกเศร้า!
[น่าขันสิ้นดี]
น้ำเสียงเยาะเย้ยอันเย็นชาของเศษเสี้ยวดวงจิตเทพมารดังขึ้นในห้วงสมุทรแห่งปัญญาอีกครั้ง พร้อมด้วยความเย็นชาและโหดร้ายที่เข้าใจทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง
ทีละคำล้วนดั่งใบมีดน้ำแข็งกรีดกระดูก ผ่าเผยภาพมายาและความโง่เขลาทั้งหมดที่หลิงเจาทุ่มเทแรงกายแรงใจเข้าหามาครึ่งชีวิตออกเป็นชั้น ๆ
[เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเพราะความยึดติดของเจ้าลึกซึ้งเกินไป จึงตกลงสู่หนทางมารด้วยตนเอง?]
[การสังหารและบาปหนาตลอดครึ่งชีวิตของเจ้า นิสัยที่เย็นชาเด็ดเดี่ยว และการกระทำที่เปื้อนคราบเลือดทุกย่างก้าว หาใช่เกิดจากจิตใจดั้งเดิมของเจ้าไม่ แต่เป็นผลมาจากการที่ข้าแอบแทรกซึม ค่อย ๆ ควบคุม และจงใจชี้นำทีละขั้นตอนต่างหาก]
[ความเมตตา การอดกลั้น ความอ่อนโยน และความยึดติดของเจ้า คือสิ่งที่เป็นของจิตใจดั้งเดิมของตัวเจ้าเอง]
[ทว่าการสังหาร ความโหดเหี้ยม การตัดสินใจ และความดื้อรั้นของเจ้า กลับกลายเป็นหมากตัวหนึ่งในแผนการพันปีของข้าโดยสิ้นเชิง ไม่ยินยอมให้เจ้าตัดสินใจเองได้แม้แต่นส่วน]