เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 349 ป่าลึกซ่อนจิตเดิม ตัดวาสนาสู่ห้วงชีวิตลวง
ใจกลางอาณาเขตมายาหลิงซวี ขุนเขานับพันตั้งตระหง่านเงียบงัน ทะเลป่าบรรพ์กาลมืดมิดดั่งหมึก
ไอหมอกหนาทึบทั่วท้องฟ้าม้วนตัวแผ่ขยายซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ โอบล้อมผืนฟ้าและผืนดินไว้อย่างแน่นหนา ปิดกั้นแสงตะวันและเมฆลอยจนหมดสิ้น ตัดขาดปราณวิญญาณที่ล่องลอยอยู่เป็นอิสระ
สิบเรียวนิ้วของโม่ฉีเยวียนประสานเข้ากับอวิ๋นกุยหลานแน่นไม่คลายตั้งแต่ต้น สองคนก้าวเดินอย่างเชื่องช้าและมั่นคง แต่แฝงไว้ด้วยความร้อนรนแน่วแน่ เดินทางผ่านป่าทึบอันมืดมิดและล้ำลึก
ทั้งสองคนสำรวจร่องร่องรอยทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ตามรายทางอย่างละเอียดทีละนิ้ว ไม่ยอมปล่อยให้เบาะแสแม้แต่น้อยหลุดรอดไปได้
คราบโลหิตสีแดงเข้มที่ทอดยาวและขาดตอนบนพื้นดินแห้งกรังและมืดคล้ำไปนานแล้ว เปล่งประกายสีสนิมดำสนิท เศษซากพลังวิญญาณที่สลับซับซ้อนกระจัดกระจายไปทั่วพื้นดิน ภูเขา หิน และต้นไม้
นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ผืนป่าที่รกเรื้อแห่งนี้ มโนจิตของอวิ๋นกุยหลานไม่เคยสงบผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย
คิ้วของเขาขมวดแน่นจนปมยุ่งเหยิง ความกดดันหนักอึ้งในอกดั่งหินหมื่นชั่งร่วงหล่นสู่ก้นบึ้ง กดทับช่องอกจนอึดอัดแน่นหนา