เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 311 ผักกาดขาวของบ้านตนถูกหมูคาบไปไม่พอ ยังยกกระถางตามไปด้วย
ผักกาดขาวดี ๆ ในบ้าน กลับถูกหมูขุดคุ้ยเสียไม่พอ แม้แต่กระถางก็ยังถูกยกเอาไปด้วย
บริเวณรอบนอกของสนามรบสุญตามารเทพ เต็มไปด้วยพงไม้สลับซับซ้อน กลางอากาศยังคงหลงเหลือกลิ่นอายระอุของการต่อสู้ในยุคโบราณ
ทั้งสี่คนอย่างโม่ฉีเยวียน อวิ๋นกุยหลาน เย่หวู่เฟิง และเจียงอิ่น สะกดรอยตามสัญลักษณ์ของเผ่ามารลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งข้างหลุมอุกกาบาตแห่งหนึ่ง พวกเขาได้มองเห็นกองกำลังของเผ่ามารที่นำโดยเผยลี่และหลิ่วหวยเหวยอยู่ไกล ๆ
ธงทิวของกองกำลังสะบัดพับครึ่ง บรรยากาศรอบด้านกดดันเสียจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก
เมื่อมองจากระยะไกล เหล่ารุ่นเยาว์เผ่ามารต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม เสื้อคลุมบนร่างเปรอะเปื้อนคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิท ศิษย์รุ่นเยาว์หลายคนถึงกับขอบตาแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งผ่านศึกหนักมาหมาด ๆ
สายตาของโม่ฉีเยวียนกวาดผ่านแถวหน้าของกองกำลัง คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันในทันที
เขาจำใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านั้นได้ตั้งแต่แวบแรก นั่นคือศิษย์ชั้นยอดของเผ่ามารไม่กี่คนที่มักติดตามเผยลี่ไปฝึกฝน แต่ในยามนี้พวกเขากลับนอนแน่นิ่งอยู่บนเสื่อฟางที่ถูกสร้างขึ้นชั่วคราว ไร้ซึ่งลมหายใจ
แม้กระทั่งดวงจิตวิญญาณก็ยังสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงร่างไร้วิญญาณที่เย็นเฉียบ