เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 ลางมงคลหรือ ฉันเห็นว่าเป็นลางหายนะต่างหาก
0230 สิริมงคลงั้นหรือ? ในสายตาข้า เห็นทีจะเป็นหายนะมาเยือนเสียมากกว่า!
แสงสนธยาแผ่ซ่านไปทั่วถนนแผ่นหินสีเขียวของเมืองฉางเล่อ ควันไฟจากการหุงหาอาหารค่อย ๆ จางหายไป ตามร้านรวงริมถนนเริ่มจุดโคมไฟสีส้มสลัว
แสงสีส้มอบอุ่นดึงเงาร่างของคนทั้งสองที่อิงแอบกันให้ทอดยาว สะท้อนบรรยากาศตรอกซอกซอยให้ยิ่งดูเงียบสงบ
โม่ฉีเยวียนกุมมืออวิ๋นกุยหลานเดินมาหยุดนั่งลงข้างโขดหินริมปากตรอกอันเงียบสงบ กลิ่นอายทั่วร่างอบอุ่นและอ่อนโยน เก็บความคมกริบดุดันทั้งหมดของจอมมารไปจนหมดสิ้น
หางคิ้วและดวงตาผ่อนคลาย ดูไม่ต่างอะไรกับผู้บำเพ็ญอิสระทั่วไปที่ท่องเที่ยวอยู่ในโลกมนุษย์
เขาเหลือบมองอวิ๋นกุยหลานที่ข้างกายซึ่งสีหน้ายังคงปกคลุมด้วยความเศร้าสลด น้ำเสียงกดต่ำทว่าชัดเจน ทุกคำพุ่งตรงสู่แก่นแท้
“หลานเอ๋อร์ ข้าถามเจ้าเรื่องหนึ่ง”
“ผู้อาวุโสที่พาเจ้ากลับสำนักเซียนเมฆาสวรรค์เมื่อปีนั้น ยืนกรานหนักแน่นว่าเมืองฉางเล่อถูกผู้บำเพ็ญมารกวาดล้างสังหาร จนต้องประสบเคราะห์กรรมล่มเมืองใช่หรือไม่”
อวิ๋นกุยหลานชะงักไปเล็กน้อย ความทรงจำที่ถูกปิดตายมาหลายปีถูกเปิดขึ้นกะทันหัน ในก้นบึ้งดวงตาฉายแววขื่นขม จากนั้นจึงพยักหน้าเบา ๆ