เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 201 จอมมารน้อยเนื้อต่ำใจ ครานี้ออกไปข้างนอก เหล่าจื่อเกือบตายอยู่ข้างนอกแล้ว!
จอมมารน้อยใจ ครั้งนี้ออกไป เหล่าจื่อเกือบตายอยู่ข้างนอกแล้ว!
ภายในโถงบรรทม กลิ่นหอมอบอุ่นยังคงคลอเคลียตลบอบอวล ม่านโปร่งหนาหลายชั้นกรองปราณมารอันเย็นเยียบเสียดกระดูกนอกหน้าต่างออกไป เหลือไว้เพียงแสงเรืองรองอ่อนละมุนหนึ่งห้อง อ่อนโยนจนแทบจะหลอมละลายหัวใจคนได้
โม่ฉีเยวียนประคับประคองอวิ๋นกุยหลานที่อ่อนปวกเปียกเป็นก้อนนิ่มให้อยู่ลึกลงไปในตั่งนุ่มแพรเมฆาอย่างระมัดระวัง ปลายเรียวนิ้วช่วยจัดแจงมุมผ้าห่มแพรปักลวดลายเร้นลับให้เข้าที่เข้าทางอย่างเบามือ
ปลายนี้ลูบไล้พวงแก้มเนียนนุ่มเย็นชื้นของอีกฝ่ายด้วยความอาลัยอาวรณ์ ภายหลังอาละวาดส่งเสียงเอะอะอยู่ครึ่งค่อนวัน ยามนี้ลมหายใจสม่ำเสมอยาวนาน ในที่สุดก็ถูกเขาปลอบจนหลับสนิทไป คิ้วที่ขมวดก็คลายออกจนหมดสิ้น
มองดูดวงหน้าที่นอนหลับอย่างสงบสุขและผ่อนคลายของอวิ๋นกุยหลานในอ้อมแขน แววตาตามใจของโม่ฉีเยวียนแทบจะเอ่อล้นทะลัก การกระทำเบายิ่งกว่าเบา
กลัวเหลือเกินว่าหากออกแรงมากกว่านี้เพียงนิด จะเป็นการรบกวนความเงียบสงบที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้
เขารักษาร่างกายในท่าโอบกอดนั่งนิ่งอยู่ครึ่งเค่อ จนกระทั่งแน่ใจว่าอวิ๋นกุยหลานหลับไปอย่างสงบและหอมหวานแล้ว ถึงค่อย ๆ ดึงเบาะรองนั่งใต้ร่างออกอย่างช้า ๆ