เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 202 หากไม่จำเป็น ข้าก็อยากมีชีวิตรอดเพื่ออยู่เคียงข้างเขาไปอีกนานแสนนาน
0202 หากไม่จำเป็น ข้าก็อยากมีชีวิตรอด เพื่ออยู่เคียงข้างเขาไปอีกนานแสนนาน
ภาพเบื้องหน้าย้อนกลับมาฉับพลัน ปักหมุดลงบนขุนเขาเปลี่ยวร้างในยามค่ำคืนก่อนมหาสงคราม
สายลมกรรโชกพัดพากอหญ้าแห้งสีเหลืองกรอบให้กรีดร้องอาละวาดท่ามกลางหุบเขา จันทโดดเดี่ยวแขวนลอยอยู่เหนือท้องนภาดั่งหมึกสาดส่อง แสงกระจ่างเย็นเยียบโปรยปรายลงมา ขับเน้นร่างทั้งสองที่อิงแอบแนบชิดกันท่ามกลางแมกไม้ให้ดูอ่อนโยนและอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก ตัดกับสายลมราตรีอันหนาวเหน็บรอบกายอย่างสิ้นเชิง
อวิ๋นกุยหลานหนุนนอนบนตักของโม่ฉีเยวียน ลมหายใจสม่ำเสมอยาวนาน ขนตายาวทอดลงดั่งปีกผีเสื้อ จมดิ่งสู่ห้วงนิทราลึกอย่างยิ่งแล้ว โดยไม่ล่วงรู้เลยแม้แต่น้อยว่าคนข้างกายกำลังแบกรับการตัดสินใจระหว่างความเป็นความตาย
รอจนกระทั่งยืนยันได้ว่าคนในอ้อมแขนหลับสนิทดีแล้ว จะไม่มีทางถูกปลุกให้ตื่นด้วยความเคลื่อนไหวใด ๆ อย่างแน่นอน โม่ฉีเยวียนจึงค่อย ๆ ยกมือขึ้น ปลายนิ้วารวมกลุ่มกันเป็นปราณมารสายหนึ่งที่แทบสังเกตไม่เห็นและอ่อนโยนดั่งสายหมอก