เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 คำขอโทษที่ผลิบานเต็มฟ้า
0077 เมื่อคืนเขา...คงไม่ได้จูบอวิ๋นกุยหลานหรอกกระมัง?!
ยามโม่ฉีเยวียนตื่นขึ้น ท้องฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง บิดขี้เกียจคราหนึ่ง รู้สึกเพียงว่าทั่วร่างโปร่งสบาย ผลสะท้อนกลับเมื่อคืนที่แทบพรากชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง กลับคล้ายไม่เคยเกิดขึ้น
“แปลกจริง...” โม่ฉีเยวียนนวดขมับพลางขมวดคิ้วน้อย ๆ
“เมื่อคืนเกิดอะไรกันแน่?”
เขาจำความเจ็บปวดเสียดลึกถึงกระดูกได้ราง ๆ จำผลสะท้อนกลับจากผนึกในคืนจันทร์เพ็ญได้ จำใบหน้าร้อนรนของอวิ๋นกุยหลานตอนผลักประตูเข้ามาได้ แล้วยังมี...
เดี๋ยวก่อน โม่ฉีเยวียนชะงักมือ ยกขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง
เจ็บนิดหน่อย มิใช่เจ็บตื้อ ๆ อย่างบาดแผล แต่เป็นความเจ็บแปลบที่มาพร้อมอาการบวม
“เมื่อคืนข้าทำอะไรกัน?” เขาพยายามนึก ทว่าความทรงจำราวถูกหมอกหนาปกคลุม เหลือเพียงภาพกระจัดกระจายวนเวียนอยู่ในหัว