เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 ข้าเพียงไม่อยากให้กุยหลานเป็นเหมือนข้า
0076 ข้าเพียงไม่อยากให้กุยหลานต้องเป็นเหมือนข้า
“กุยหลาน เจ้ากำลังปกป้องเขา”
นั่นมิใช่คำถาม หากเป็นคำยืนยัน น้ำเสียงหนักแน่นเสียจนอวิ๋นกุยหลานไม่อาจโต้แย้ง
อวิ๋นกุยหลานพูดไม่ออก ได้แต่หลุบตาลง มองใบหญ้าเขียวสดใต้เท้า ปลายนิ้วงอเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
“ข้าเข้าใจแล้ว” หลิงเจาพลันยิ้ม รอยยิ้มนั้นเจือทั้งความขมขื่น ความจนใจ และความเจ็บใจราวกับผักกาดที่ตนประคบประหงมมาถูกหมูป่าคุ้ยเสียหาย
“ผักกาดน้อยที่ข้าดูแลมาห้าร้อยปี ไม่เพียงถูกหมูป่าที่โผล่มาจากที่ใดไม่รู้คุ้ยเอา แม้แต่กระถางที่ปลูกผักกาดก็ยังถูกมันยกไปด้วย”
“ศิษย์พี่!” ใบหูของอวิ๋นกุยหลานแดงก่ำในพริบตา ความร้อนลามลงมาตามลำคอ เขารีบเงยหน้าแก้ตัว แม้แต่น้ำเสียงยังสั่นเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้...”
“ได้หรือไม่ได้ เจ้ารู้อยู่แก่ใจดีที่สุด” หลิงเจาโบกมือ ไม่คิดเปิดโปงคำแก้ตัวอันไม่แนบเนียนของเขาอีก ก่อนหันหลังเดินออกจากลานไผ่