บทที่ 13 ภาพลักษณ์องค์หญิงชิ่งหยางพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

องค์หญิงชิ่งหยางรู้สึกแสบจมูกขึ้นมาทันที ความอบอุ่นที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ ร่างกายที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงในพริบตา ราวกับเมฆหมอกที่บดบังท้องฟ้ามานานถูกปัดเป่าออกไปจนมองเห็นแสงสว่างอีกครั้ง นี่คงเป็นความรู้สึกที่ตรงกับสภาพจิตใจของนางในเวลานี้มากที่สุด ใช่แล้ว นางยังมีลูกน้อยสุดที่รักอยู่ทั้งคน แล้วเหตุใดจะต้องมานั่งเสียใจให้กับคนอื่นอีกเล่า? องค์หญิงชิ่งหยางรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่อีกครั้ง นางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องอย่างอ่อนโยน

“ลูกน้อยที่รัก การมาถึงของเจ้าเปรียบเสมือนเสาหลักที่ค้ำจุนโลกทั้งใบของแม่เอาไว้ ขอบใจเจ้ามากนะ เพื่อลูกน้อยของแม่ ต่อจากนี้แม่จะต้องเข้มแข็ง กล้าหาญ มองโลกในแง่ดี และใช้ชีวิตอย่างมีความหวังให้ได้”

ลั่วหรานหรานหัวเราะคิกคักอยู่ในใจ