บทที่ 12 อันต้งจางเท่ากับแมลงสาบ

ภายในคุกใต้ดินของจวนองค์หญิง แม่นมหลี่มีใบหน้าบวมปูดราวกับหัวหมู เต็มไปด้วยคราบเลือด นางยังคงสวมเสื้อผ้าสกปรกมอมแมมชุดเดิม ขณะโอบกอดอันต้งจางที่กำลังกุมบาดแผลและเจ็บปวดจนแทบขาดใจด้วยความสงสารจับใจ

“อ๊ากกก! ลั่วซือหาน นังผู้หญิงสารเลว! เจ้ากล้าตัดของสำคัญของข้าได้อย่างไร? เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

“คุณชาย แม่นมอยู่นี่แล้ว แม่นมอยู่ตรงนี้นะเจ้าคะ ท่านอย่าร้องไห้อีกเลย น้ำตาแทบจะเหือดแห้งหมดแล้ว แม่นมเห็นแล้วปวดใจเหลือเกิน”

ดวงตาของอันต้งจางเต็มไปด้วยความเคียดแค้น เขาขบฟันแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด ๆ เมื่อไม่สามารถระบายความโกรธใส่องค์หญิงชิ่งหยางได้ จึงหันมาระบายใส่แม่นมหลี่แทน