บทที่ 15 หรานหราน เขาบอกว่าเจ้าเป็นลูกนอกสมรส

แม่นมหลี่สะดุ้งเฮือกจนร่างสั่นสะท้าน “ไม่ ไม่ใช่ข้า!” นางปฏิเสธทันควัน พลางโบกมือทั้ง 2 ข้างไม่หยุด ภายในใจตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

“ก็เจ้านั่นแหละ!” แววตาของหลี่เซียงเซียงฉายประกายเหี้ยมเกรียม ก่อนกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่น “เจ้าเป็นถึงแม่นมที่เลี้ยงอันต้งจางด้วยน้ำนมมาตั้งแต่เด็ก เฝ้ามองเขาเติบโตมาตลอด เจ้ากล้าพูดหรือว่าการกระทำทุกอย่างของเขา เจ้าไม่เคยรับรู้เรื่องราวเลยแม้แต่น้อย?”

อ๊า! นังแพศยาตัวน้อยสมควรตายนี่! แม่นมหลี่จ้องหลี่เซียงเซียงด้วยสายตาโกรธแค้น “นังแพศยาตัวน้อย หยุดพูดจาเหลวไหลเสียที! เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าเจ้าเป็นคนร่วมมือกับคุณชาย วางแผนลอบสังหารองค์หญิง แล้วยังคิดจะนำลูกนอกสมรสของเจ้ามาสวมรอยแทนพระธิดาขององค์หญิงอีก ฮึ! เห็นได้ชัดว่าพวกเจ้าทั้ง 2 คนเป็นพวกหมาป่ากับสุนัขที่รวมหัวกันทำเรื่องชั่วช้า อย่าคิดโยนความผิดทั้งหมดมาให้ข้าเด็ดขาด!”