บทที่ 11 แม่สื่อคนนี้ ข้าขอเป็นเอง!

องค์หญิงชิ่งหยางขมวดพระขนงเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะสั่งให้แม่นมหรงพูดออกมาตรง ๆ เสียงความคิดของลูกน้อยอันเป็นที่รักก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

【ถ้าไม่กระตือรือร้นฟังเรื่องชาวบ้าน แสดงว่าสมองต้องมีปัญหาแน่ ๆ! แต่โชคดีที่ลูกมีระบบกวากวาอยู่ด้วย ฮิฮิ เพราะฉะนั้นลูกก็ไม่สนใจเรื่องซุบซิบเล็ก ๆ น้อย ๆ ของแม่นมหรงหรอก】

มุมปากขององค์หญิงชิ่งหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนลูบหน้าท้องอย่างอ่อนโยน ลูกน้อย เล่าต่อสิ แม่อยากฟังเรื่องซุบซิบเด็ด ๆ จากเจ้าเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแม่ลูกมีจิตใจสื่อถึงกัน หรือเพราะภูตโสมตัวน้อยเป็นยอดนักฟังเรื่องชาวบ้านที่รู้อะไรก็ต้องพูดออกมาจนหมด ไม่เคยปิดบังสิ่งใดกันแน่

【โอ๊ย ๆ องครักษ์เงาหมายเลข 1 เป็นบุรุษที่รักมั่นคงอย่างหาใครเปรียบไม่ได้เลยนะ ส่วนคนที่เขาชอบก็คือเหมยหลาน สาวใช้ข้างกายท่านแม่นั่นเอง น่าเสียดายที่ฝ่ายชายมีใจให้แล้ว แต่ฝ่ายหญิงยังไม่ยอมเปิดประตูหัวใจรับรักเสียที】