บทที่ 17 ให้ตายเถอะ นี่มันอาการเหมือนกำลังจะได้ไปพบคุณทวดบนสวรรค์เลยนี่นา

【จะว่าไปแล้ว องค์หญิงใหญ่ก็น่าสงสารไม่น้อยเลยนะ และนางยังเป็นคนที่น่าสงสารที่สุดในบรรดาสมาชิกราชวงศ์ทั้งหมดอีกด้วย ไม่เพียงไม่เคยได้รับความรักความเอาใจใส่จากบิดามารดา แม้แต่ความรักจากสามีก็ยังไม่เคยได้รับ หากไม่ใช่เพราะนางมีฐานะเป็นองค์หญิงใหญ่ ป่านนี้ตระกูลเฉียนคงถีบนางออกจากบ้านไปนานแล้ว เฮ้อ ช่างน่าสงสาร น่าเศร้า และน่าทอดถอนใจจริง ๆ!】

องค์หญิงชิ่งหยางพยักพระพักตร์เล็กน้อย พระองค์เองก็รู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่น่าสงสารเช่นกัน

นับตั้งแต่ยังเล็ก นอกจากนางจะไม่เคยได้รับความรักจากมารดาแล้ว เสด็จพ่อก็ไม่เคยมอบหมายให้นางไปอยู่ในความดูแลของพระสนมองค์อื่น กลับปล่อยให้แม่นมคนหนึ่งเลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่เพียงลำพัง