กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกใบเล็กๆ ของคนรักนิยาย
ฮ่องเต้ลั่วทรงรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วพระทัย พระองค์ไม่ควรคาดหวังอะไรจากเสด็จแม่อีกเลยจริง ๆ
“เสด็จแม่ เรื่องของน้องหญิง เจิ้นจะจัดการให้นางเอง ขอเพียงพระองค์ดูแลจิ่นเอ๋อร์ของพระองค์ให้ดี เห็นแก่ที่พระองค์คอยปกป้องเขามาถึงเพียงนี้ ครั้งนี้เจิ้นจะยอมปล่อยเขาไปก่อนชั่วคราว”
“แต่หากมีครั้งหน้าอีก ก็อย่าหาว่าเจิ้นไม่คำนึงถึงความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง”
“ต่อให้พระองค์ร้องไห้โวยวาย ลงไปดิ้นกับพื้น หรือใช้ความกตัญญูมากดดันเจิ้นอีก เจิ้นก็จะไม่มีวันยอมประนีประนอมเด็ดขาด”
“และขอให้พระองค์ช่วยบอกเขาด้วยว่าให้เก็บความทะเยอทะยานของตัวเองเสีย การกระทำทุกอย่างของเขา เจิ้นรู้ชัดเจนดีทั้งหมด เจิ้นสามารถบอกเขาได้อย่างตรงไปตรงมาว่า บัลลังก์ของเจิ้นไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดจะแย่งก็แย่งไปได้ง่าย ๆ!”
น้ำเสียงของฮ่องเต้ลั่วหนักแน่นและเด็ดขาด ทุกถ้อยคำชัดเจนโดยไม่มีความลังเล