กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พวกเขาต้องทำลายค่ายกลนี้ให้ได้ ไม่อาจปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม
เวลานี้ ณ ซอกเขา
ซูอันหนิงเผยรอยยิ้มเย็นเยียบให้ซูเสี่ยวชี ร่างกายบิดส่ายไปมาไม่หยุด ไม่คิดจะมองซูจิงโม่กับโม่จืออี้ทั้งสองคนที่อยู่ด้านข้างเลยแม้แต่น้อย
โม่จืออี้ตกตะลึงจนตาค้าง
“อันหนิงลูก”
เธออยากจะพุ่งเข้าไปหา
ซูเสี่ยวชีเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “ถ้าคุณเข้าไปก็มีแต่จะกลายเป็นศพ ส่วนซูอันหนิงกลับไม่ตายหรอกนะ”
โม่จืออี้ชะงักหยุดยืนอยู่กับที่
หัวเข่าของเธออ่อนยวบ คิดจะคุกเข่าลงไปตรงนั้น
โม่จืออี้ถูกซูเทียนซื่อสับสันมือหนึ่งทีจนสลบเหมือดไป