กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ซูเทียนซื่อรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจ
ความผิดหวังเจ็บช้ำที่แท้จริงไม่ใช่การโวยวายอาละวาด หากแต่เป็นหัวใจที่เคยเร่าร้อนของเขา ถูกน้ำเย็นจัดจากคนในครอบครัวสาดรดทีละกะละมังจนมอดดับ
ปราณทมิฬบนประตูถูกดูดซับไปแล้ว
ซูเสี่ยวชีส่งสายตาไปทีหนึ่ง
ซูเทียนซื่อแบมือไปทางซูจิงโม่ “เอากุญแจมา”
ซูจิงโม่ “...”
“เจ้าเด็กเหลือขอ แกมาอารมณ์เสียอะไรกันใส่พ่อตัวเอง”
“พวกคุณสองเฒ่าจะลำเอียงก็ช่างเถอะ แต่ถ้าส่งผลกระทบถึงลูก ๆ ของฉัน คอยดูเถอะว่าฉันจะไม่ขุดรื้อบ้านพวกคุณลึกสามฉื่อ ทรัพย์สมบัติอะไร ฉันผลาญให้พวกคุณจนเกลี้ยงได้หมดแน่”
ซูเทียนซื่อคิดมาตลอดว่าทรัพย์สมบัติของพ่อแม่ก็คือของพ่อแม่
ไม่ได้นึกอยากได้