กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เจี่ยงเจี้ยนฟางก็ได้รับโทรศัพท์จากเสี่ยวโหรวอีกครั้ง
เธอเอ่ยปากอย่างสั่นเครือ “เธอกับเป่ยเหิงมีอะไรกันคนหนึ่งนะ”
“คุณน้า นี่เป็นเรื่องสมัยพวกเรายังเด็กไม่ประสีประสา ไว้เจอหน้ากันค่อยคุยเถอะ” น้ำเสียงของเสี่ยวโหรวยังคงอ่อนหวานบอบบาง “ทุกคนต่างเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ความจริงฉันก็ไม่อยากไปบ้านของเป่ยเหิงหรอก”
“เธอมาที่บ้านไม่ได้”
เจี่ยงเจี้ยนฟางขึ้นเสียงสูงขึ้นหลายระดับ “ฉันจะไปหาเธอเอง”
ทางฝั่งนั้นเงียบไปเนิ่นนาน
“เธอได้ยินหรือเปล่า เป่ยเหิงเป็นลูกชายฉัน เธอเจอฉันก็เหมือนกันนั่นแหละ”
“งั้น...ก็ได้” เสี่ยวโหรวลังเลอยู่นาน
“คุณน้า คุณน้าห้ามบอกซูเสี่ยวชีนะว่ามาหาฉัน ฉันแค่ไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกัน ฉันมาเมืองหลวงตั้งสิบกว่าปีแล้ว ยังไม่เคยคิดจะตามหาเขาเลย”