ตอนที่ 215 พวกเขายังมีไพ่ตาย

จ้านเป่ยเหิงอุ้มเจี่ยงเจี้ยนฟางกลับห้อง ซูเสี่ยวชีไปที่ห้องครัวให้ป้าหวูรินน้ำตาลทรายแดงมาให้

เธอนั่งอยู่ข้างเตียงป้อนน้ำตาลทรายแดงให้เจี่ยงเจี้ยนฟางครึ่งชาม

เจี่ยงเจี้ยนฟางถอนหายใจออกมาเบา ๆ

น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย

“ช่วงนี้แม่มักจะนึกถึงตอนเป่ยซิ่วเป็นเด็ก ตอนนั้นเธอปากหวานแถมยังเข้าหาคนเป็น”

“เสี่ยวชี เธอว่าพอโตขึ้นทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?”

“ตอนเด็ก ๆ เธอว่านอนสอนง่ายมาก”

ซูเสี่ยวชีไม่คิดเช่นนั้น ความว่านอนสอนง่ายในสายตาท่านตอนเด็กอาจไม่ใช่เรื่องจริงเสมอไป

“แม่คะ เดี๋ยวฉันให้เป่ยเหิงโทรศัพท์หาพี่ใหญ่ ให้เขาไปสืบเรื่องผู้ชายคนนั้นดู” ซูเสี่ยวชีดูออกว่าผู้ชายคนนี้กับจ้านเป่ยซิ่วมีวาสนาแต่ไร้ชะตาร่วมกัน

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวค่อยให้พ่อแกโทร”