เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
โจวอวี้หลานกับพวกอีกสองสามคนที่เดิมทีพกอารมณ์มาตามเผือกเรื่องชาวบ้านต่างมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง พวกเธอคิดไม่ถึงว่าจะมาเจอเรื่องพรรค์นี้ เผือกไปเผือกมาดันเจอเรื่องใหญ่เบ้อเริ่มเข้าให้
“สหายซู รบกวนหยิบผ้าขนหนูหรืออะไรกันทำนองนั้นโยนเข้ามาสักสองสามผืนที”
“แล้วก็เตรียมเสื้อผ้าหนา ๆ ไว้ด้วย”
เชวี่ยเซี่ยวฟางกว่าจะได้สติกลับมาก็รีบคลานเข้ามา “เสี่ยวชิง เธออยู่ในนั้นไหม”
ข้างในมีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้องขึ้นมาอย่างแหลมคมกะทันหัน
เชวี่ยเซี่ยวฟางหลับตาลง
น้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด
“เสี่ยวชิง เสี่ยวชิงของแม่” เธอแค้นใจเหลือเกิน นึกว่าลูกสาวหนีตามคนอื่นไปแล้ว
ถงเจี้ยนปิงไอ้คนสมควรโดนสับเป็นพันชิ้น
ผู้หญิงคนแรกที่ถูกส่งตัวขึ้นมาอายุแค่สิบกว่าปี ทั้งตัวดูเหม่อลอยโง่งม ดวงตาถูกผ้าผืนหนึ่งพันเอาไว้ ไม่ให้เธอได้เห็นแสงตะวัน