ตอนที่ 216 นึกไม่ถึงเลยว่า เธอยังมีชีวิตมาถึงเมืองหลวง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ซูเสี่ยวชีตื่นขึ้นมาพบว่าในผ้าห่มยังมีอีกคนอยู่ จึงลืมตาขึ้น

สบเข้ากับดวงตาดุจห้วงดาวของจ้านเป่ยเหิง

“เป่ยเหิง ทำไมนายยังไม่ไปทำงานล่ะ”

“จะพาเธอไปโรงพยาบาล”

จ้านเป่ยเหิงจูบลงบนหน้าผากของซูเสี่ยวชีเบา ๆ “เมื่อคืนป้าหวูบอกว่าเธออาจจะตั้งครรภ์แล้ว พวกเราไปตรวจที่โรงพยาบาลกันดีไหม”

“อืม”

ซูเสี่ยวชียื่นมือออกไป โอบรอบคอของเขา

“แต่ว่า ฉันมองตำแหน่งบุตรในดวงชะตาของนายไม่ชัดเลย…”

“อาจจะเป็นเพราะเหล่าท่านบรรพาจารย์ประทานเด็กให้พวกเราก็ได้ ถ้ามีลูกพวกเราก็ยินดียิ่ง ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร ชาตินี้ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเอง”