เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้านเป่ยเย่านั้นขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อน นอกจากจะเกรงใจหัวหน้าตระกูลจ้านแล้ว เขาไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น
ตอนนี้เพียงแค่มีซูเสี่ยวชีเพิ่มเข้ามาอีกคน
คนอื่น ๆ ล้วนไม่อยู่ในสายตาเขาทั้งสิ้น
เขาตบตรารับรองการทำงานลงตรงหน้าคนเหล่านั้น แล้วชี้หน้าพวกมันอย่างวางโตโอ้อวด
“ไปเรียกหัวหน้าของพวกแกมา”
“พวกฉันมีภารกิจต้องไปจัดการ จะให้ตามพวกแกกลับไปงั้นเหรอ ถ้าทำให้ภารกิจสำคัญล่าช้าขึ้นมา พวกแกไม่มีปัญญารับผิดชอบหรอก” หากไม่ใช่เพราะอยากรักษาภาพจำที่ดีต่อหน้าน้องชายและน้องสะใภ้ของตัวเองละก็ เขาคงลงมือซัดคนไปแล้ว
ฝั่งตรงข้ามมีชายที่ค่อนข้างมีอายุคนหนึ่งเหลือบมองตรารับรองการทำงาน ปรากฏว่าเป็นเจ้านายใหญ่ที่พวกตนไม่อาจล่วงเกินได้จริง ๆ
จึงรีบเอ่ยคำหวานประจบเอาใจ:
“ต้องขออภัยท่านด้วยจริง ๆ ครับ”
“พวกเราต่างก็ทำตามหน้าที่ทางราชการ พูดจาเข้าใจกันแล้วก็ดีครับ พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ขออภัยเป็นอย่างยิ่งจริง ๆ ครับ”