ตอนที่ 155 ตระกูลจ้านแห่งเมืองหลวง

เจี่ยงเจี้ยนฟางลุกขึ้นยืนแล้วยกมือตบหน้าจ้านเป่ยเย่าไปสองฉาด “แกมัวแต่หาความสบายไม่นึกถึงน้ำใจพี่น้อง ฉันไม่โทษแก”

“ฉันไปเอง”

จ้านเป่ยเย่าขอบตาร้อนผ่าว

ตั้งแต่น้องชายคนเล็กหายตัวไป พวกเขาก็สูญเสียแม่ไปด้วยเช่นกัน

ในสายตาของแม่มีเพียงแค่น้องชายคนที่หายไปคนนั้น

จนลืมไปว่าพวกเขาก็เป็นเด็กเหมือนกัน

มาตอนนี้……

เขายืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น นานทีเดียวกว่าที่จะเอ่ยปากว่า

“แม่ครับ อาจจะไม่ใช่น้องเล็กก็ได้”

ฝ่ามือฟาดลงมาอีกครั้ง