ตอนที่ 154 เธอเป็นแม่แท้ ๆ ของเป่ยเหิงหรือ?

ผู้หญิงคนนั้นดูอายุราวสี่สิบกว่าปี หางตามีริ้วรอยเส้นเล็ก ๆ ผุดขึ้น เธอจ้องมองซูเสี่ยวชีนิ่ง ๆ พลางเผยรอยยิ้มใจดีออกมา

“สหาย คุณเห็นเสี่ยวเอ๋อร์ของฉันไหม?”

ซูเสี่ยวชีกำลังจะเพ่งมองดูอย่างละเอียด

เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งพลันบังสายตาของเธอไว้

“ขอโทษด้วยครับ แม่ของผมสมองมีปัญหานิดหน่อย” ชายคนนั้นหันหลังให้ซูเสี่ยวชีขณะพูด พลางโอบไหล่หญิงวัยกลางคนเอาไว้

เกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน:

“แม่ พี่ใหญ่บาดเจ็บอยู่นะ แม่จำไม่ได้แล้วเหรอ?”

ในใจของหญิงวัยกลางคนคิดถึงและคะนึงหาแต่เสี่ยวเอ๋อร์ ไหนเลยจะยังจำเด็กคนอื่น ๆ ได้อีก

พอได้ยินคำนี้ จึงถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม:

“ฉันไปดูหน่อย”