กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จางคุนสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “เกี่ยวอะไรกันกับพี่สะใภ้ด้วย”
“พี่สะใภ้เป็นคนคำนวณว่าพวกนายอยู่ที่ไหน พวกเราเข้ามาในสันเขาตัดหัวจนถึงตอนนี้ไม่เคยเดินอ้อมเลย ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าพวกเรารู้ได้ยังไงว่าพวกนายอยู่ที่นี่”
เสี่ยวหลิวปากไวตอบกลับไปประโยคหนึ่ง “พวกรองผู้บังคับกองร้อยจ้าวโดนผีอำน่ะสิ”
จางคุน: ...... “หัวหน้า ผมแค่ปากไวหลุดพูดไปคำเดียวน่ะ”
จ้านเป่ยเหิงแค่นเสียงหึเบา ๆ ประโยคหนึ่ง
“เสี่ยวชี พวกเรากลับกันเถอะ”
ลมอาถรรพ์พัดผ่านมาระลอกแล้วระลอกเล่า
หอบเอาฝุ่นดินพัดกวาดใส่คนพวกนี้
ซูเสี่ยวชีหรี่ตาลง ในแววตามีประกายแสงคมกริบ
“กล้ามาอาละวาดข้างนอก แกน่ะรนหาที่ตาย” ซูเสี่ยวชีกระชากกิ่งต้นหลิวออกมาหนึ่งกิ่งในมือ วาดยันต์คาถาลงบนกิ่งต้นหลิวไปพลาง ๆ