ตอนที่ 42 เสี่ยวชี เธอยกโทษให้ฉันได้ไหม

จ้านเป่ยเหิงเดินอยู่ข้างกายซูเสี่ยวชีตลอดเวลา เขาคอยระวังความปลอดภัยของซูเสี่ยวชีอยู่ทุกขณะ

เมื่อได้ยินคำพูดของอวี๋ซิง ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“อวี๋ซิง พวกนายสองสามคนออกไปแล้ว อย่าเที่ยวไปพูดเรื่องของวันนี้ไปทั่ว” จ้านเป่ยเหิงรู้ดีว่าเรื่องงมงายพวกนี้ง่ายที่สุดที่จะถูกคนนำไปใช้เป็นประเด็นเล่นงาน

ได้ยินว่าวัดวาอารามและอารามเต๋าในเมืองอันล้วนถูกคนทุบทำลายจนพังเสียหาย

ทั้งยังมีรูปปั้นไม้ด้านในที่ถูกคนเอามาใช้เป็นที่เขี่ยบุหรี่ ใครหากกล้าปากมากพูดสักสองสามคำก็ถูกยัดเยียดความผิดไปด้วย

“รองผู้การจ้าน พวกเราไม่พูดหรอก”

สองคนที่เคยผ่านฝันร้ายมาจะไม่พูด คนอื่น ๆ ที่มองเห็นก็ยิ่งไม่พูด

เสี่ยวหลิวอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างยิ่ง

ซูเสี่ยวชีเป็นปรมาจารย์ดูดวงตามที่คนรุ่นเก่าก่อนพูดถึงใช่หรือไม่