ตอนที่ 39 สันเขาตัดหัวไม่มีทางให้หันหลังกลับ

เสิ่นเสี่ยวกังกลอกตา “น้าสะใภ้ คนไม่ทำงานอย่างน้าจะไปเข้าใจอะไรได้” เขาถือพลั่วเหล็กอันเล็กเดินตามหลังจ้านเป่ยเหิงไปพรวนดิน

น้าสะใภ้หน้าตาสะสวย เสียแต่เป็นผู้หญิงขี้เกียจ

จ้านเป่ยเหิงยิ้มบาง ๆ “ฤดูกาลนี้มีผักใบเขียวให้ปลูกไม่มาก คุณชอบดอกไม้ใบหญ้า เดี๋ยวผมไปขุดย้ายพวกดอกไม้ใบหญ้ามาปลูกเพิ่มให้”

ซูเสี่ยวชียิ้มรับ

“ปลูกสมุนไพรเพิ่มอีกหน่อยเถอะ เหมือนอย่างที่ลานบ้านของคุณย่า ฉันพกเมล็ดพันธุ์ติดตัวมาด้วยบ้าง”

“ได้”

ตลอดช่วงบ่าย จ้านเป่ยเหิงกับซูเสี่ยวชีก็ช่วยกันปลูกผักลงในแปลงผักตรงลานบ้านได้จำนวนหนึ่ง

ตามแนวมุมกำแพงก็หว่านเมล็ดพันธุ์สมุนไพรลงไป

จ้านเป่ยเหิงตักน้ำมาตากแดดทิ้งไว้ พอมองดูแล้วเห็นว่าตากแดดได้ที่ จึงรีบยกไปรดน้ำ

ซูเสี่ยวชีถือพลั่วเล็กพลางขูดเอาเศษโคลนใต้พื้นรองเท้าออก