เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คนรุ่นก่อน ๆ พูดกันไว้ ใครก็ตามที่ก้าวเข้าไปในสันเขาตัดหัว อย่าได้หวังว่าจะได้กลับออกมาอีกเลย”
“พวกคุณไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยใช่ไหม ถึงได้เข้าไปในสันเขาตัดหัว บอกพวกคุณไว้เลยนะ ไอ้หนุ่มเอ๊ย อย่าหาว่าไม่เชื่อกัน”
ชาวบ้านที่พูดเห็นเครื่องแบบทหารบนร่างพวกเขา สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรกันมากไปกว่านี้
ทว่าท่าทางส่ายหน้าทอดถอนใจของคนเหล่านั้น กลับทำให้ใจของจ้านเป่ยเหิงจมดิ่งลง
“ผู้เฒ่าครับ ในหมู่บ้านมีผู้นำทางที่รู้ทางไปสันเขาตัดหัวไหมครับ”
คุณลุงที่กำลังสูบยาสูบมวนใบยาเงยหน้ามองเข้าไปในหุบเขา ใบหน้าคล้ำกร้านแดดเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
“สหาย พวกคุณอย่าหาว่าไม่เชื่อ คนในสหกรณ์ประชาคมของพวกเราเข้าไปในสันเขาตัดหัวแล้วไม่ได้กลับมากี่คนแล้ว อย่าว่าแต่สหกรณ์ประชาคมของพวกเราเลย แม้แต่คนในอำเภอมู่หยางก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปทั้งนั้น”
“พวกคุณเองก็อย่าเข้าไปเลยจะดีที่สุด”