เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 กระดูกสักท่อนก็อย่าให้สูญเปล่า การล่าสังหารเริ่มขึ้นแล้ว!
"เมืองชิงอวิ๋นงั้นหรือ?"
ในดวงตาของจางเป่ยเฉินทอประกายวาบ ดวงตาอันขุ่นมัวของชายชราก็เฉียบคมขึ้นมาในชั่วพริบตา เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก เปล่งเสียงหัวเราะประหลาดอันต่ำทุ้มที่ไม่สามารถสะกดกลั้นเอาไว้ได้ออกมา
"เจี้ยเจี้ยเจี้ย... ผู้นำตระกูล ความหมายของท่านคือ มีต้นหอมอีกแล้วงั้นหรือ?"
ตอนนี้เขาได้เข้าใจถึงแก่นแท้ของคำนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว
จางจิ่วหยวนมองท่าทางรู้ความของเขาอย่างชื่นชม พลางพยักหน้าช้าๆ
"ไม่ผิด ต้นหอมสีขาวชั้นดีเชียวล่ะ"
เขาไม่ได้ปิดบัง นำข้อมูลของเย่เฉินบอกกล่าวแก่ผู้อาวุโสแกนหลักทุกคนในที่นั้นอย่างคร่าวๆ
"เกิดมาพร้อมกระดูกสูงสุด ถูกตระกูลคู่หมั้นขุดออกไป ตอนนี้กลายเป็นคนไร้ค่างั้นหรือ?"
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งฟังจบ ก็ลูบคางโดยไม่รู้ตัว วิเคราะห์ด้วยน้ำเสียงของผู้มีประสบการณ์ว่า: