กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 165 เหมยหวยอัน ฉันไม่ได้ไปดูนายเป็นตัวตลก!
เหมยหวยอันใช้ศอกข้างที่ถือตะเกียบกระทุ้งเฮ่อเจี้ยง ส่งสัญญาณให้รีบกิน กินเสร็จจะได้ออกเดินทาง
“......”
บ่ายพรุ่งนี้ก็จะถึงทุ่งหญ้าแล้ว แต่คนตรงหน้ากลับยังสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้!
ถ้อยคำปลอบโยนที่เฮ่อเจี้ยงเตรียมมาตลอดทาง จึงได้แต่อัดอั้นอยู่ในท้องอย่างนั้น
เขาฝืนกระตุกมุมปากยิ้มขื่น หันกลับไปยกไก่ย่างขึ้นมา แต่ทำอย่างไรก็ยัดเข้าปากไม่ลง
สุดท้ายเขาก็เทียบเหมยหวยอันไม่ได้จริง ๆ
การเดินทางครั้งนี้เขามีบทบาทเป็นเพียงผู้เฝ้ามอง แต่ตอนนี้กลับกินอาหารไม่ลงแล้ว
แล้วเด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุสิบแปดปี เหตุใดจึงหนักแน่นได้ถึงเพียงนี้?
เขาเหลือบมองคนที่นั่งกินเนื้อคำโตอยู่ใต้ต้นไม้ ขบคิดจนหัวแทบแตกก็ยังหาคำตอบไม่ได้