กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33
ซูเยว่เอ๋อร์จมลงไปในบึงโคลนกว่าครึ่งตัวแล้ว นางทำได้เพียงแหงนมองหลินเฝ่ย จากแววตาดุจหินออบซิเดียนที่เย็นชาคู่นั้น นางมองไม่เห็นอารมณ์ใด ๆ นอกจากความเยือกเย็นอันเหน็บหนาว
ไม่รู้เพราะเหตุใด หลินเฝ่ยในยามนี้กลับทำให้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ความหวาดกลัวนั้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจ มือที่เหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้ถึงกับสั่นเทา
ทว่าในยามนี้หลินเฝ่ยคือฟางเส้นสุดท้ายในการเอาชีวิตรอดของนาง จะปล่อยมือเด็ดขาดไม่ได้