บทที่ 118: ทั้งหมดเป็นเรื่องน่าขัน

บทที่ 118: ทั้งหมดเป็นเรื่องน่าขัน

คำพูดของเฉาหมานแพร่ไปทั่วสนามผ่านระบบเสียง ทันใดนั้นเสียงวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึงก็ดังขึ้นจากอัฒจันทร์

หลายคนมองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างไม่คิดปิดบัง

ลื่นจริง ๆ เหรอ?

แม้แฟนเทนนิสนครมารบนอัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกจะหมดความมั่นใจไปมากแล้ว แต่ก็ยังปากแข็งอยู่

เด็กหนุ่มที่สวมเสื้อแข่งสีน้ำเงินเข้มแถวหน้าลูบท้ายทอยพลางพึมพำ

“ต้องเป็นเพราะเหงื่อออกแน่ ๆ สนามลื่นก็เป็นเรื่องปกติ!”

พูดจบ ตัวเขาเองกลับเริ่มใจฝ่อ แววตาเหลือบไปทางหัวเข่าของเฉาหมานโดยไม่รู้ตัว

เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เม้มปากพยักหน้า แต่พยักหน้าอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังเกลี้ยกล่อมตัวเอง

อีกหลายคนปิดปากเงียบ แท่งเชียร์ในมือห้อยลงครึ่งหนึ่ง จะยกต่อก็ไม่ใช่ จะวางลงก็ไม่เชิง ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ลางร้ายค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น