บทที่ 119: แชมป์ประเทศ

บทที่ 119: แชมป์ประเทศ

“40 ต่อ 0 นักกีฬาโจวหรานได้คะแนน”

เสียงประกาศคะแนนของกรรมการดังชัดจนแสบแก้วหู

เฉาหมานยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม มือทั้งสองค้ำบนเข่า ลำตัวท่อนบนโค้งลงเล็กน้อย ศีรษะก้มต่ำ เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลตามคางหยดลงพื้น

เขาไม่ขยับ ราวกับไม่ได้ยินเสียงประกาศคะแนน หรือไม่ก็เจ็บจนขยับไม่ไหว ไหล่สั่นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็นหากไม่เพ่งมอง

ตอนนี้อัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกเงียบผิดปกติ ไม่มีใครพูด ไม่มีใครส่งเสียงเชียร์ แม้แต่ลมหายใจก็ยังแผ่วเบาลง

ทุกคนจับจ้องเฉาหมานที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ความรู้สึกบางอย่างที่พูดไม่ออกผุดขึ้นในใจ

ก่อนหน้านี้ยังปากแข็งได้อยู่เลย แต่ตอนนี้เมื่อเห็นมือที่มีเลือดซึม เห็นไหล่ที่สั่นไม่หยุด ใครๆ ก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ทว่าไม่มีใครยอมเป็นคนแรกที่พูดออกมา ราวกับทันทีที่เอ่ยความจริง ศักดิ์ศรีของนครมารก็จะถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

อัฒจันทร์ฝั่งตะวันออกก็เงียบเช่นกัน ไม่มีเสียงโห่ร้อง ไม่มีเสียงแสดงความยินดี