บทที่ 117: ไม่เกี่ยวกับนาย

บทที่ 117: ไม่เกี่ยวกับนาย

โจวหรานกดข้อมือลงอย่างแรง เสียง “ปัง” ดังทึบจนขอบไม้เทนนิสสั่นสะท้าน แรงของลูกคลื่นพลังกระบวนท่าที่สิบห้าถูกอัดเข้าไปในลูกเทนนิสจนหมดสิ้น

ลูกคลื่นพลังไม่เคยโดดเด่นเรื่องความเร็วลูก

หัวใจสำคัญของมันคือการบิดอัดพละกำลังเข้าไปในตัวลูก ราวกับมีตะกั่วถูกผนึกอยู่ในลูกเทนนิส จมอยู่ข้างใน ไม่โอ้อวดและไม่รั่วไหลออกมา

ดังนั้นตอนที่ลูกลอยออกไป ความเร็วที่เห็นจึงแทบไม่ต่างจากลูกก่อนหน้า วิถียังคงเป็นเส้นตรง ไม่มีการหมุนด้านข้าง ไม่มีการเปลี่ยนแนวตี มันลอยเอื่อย ๆ ไปยังแดนของเฉาหมาน แม้แต่เสียงแหวกอากาศก็ยังเบาหวิว ดูแล้วไม่ค่อยมีพิษสงเท่าไร

ผู้ชมที่เหลือบมองลูกจากข้างสนามต่างก็พอจะได้ข้อสรุปกันแล้ว

แฟนกีฬาในนครมารฝั่งอัฒจันทร์ตะวันตกเพิ่งอับอายจากเหตุการณ์ที่ทำไม้เทนนิสหลุดมือไปได้ไม่ถึงสองนาที คราวนี้ก็กลับมาคึกคักกันอีกครั้ง