กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 116: พัฒนาต่อไป
ลูกเทนนิสพุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมเสียงลมทุ้มหนัก
เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกระเบิดขึ้นก่อน เสียงนั้นกวาดผ่านสนามแข่งขันราวกับคลื่น
ในสายตาพวกเขา ลูกตีโต้ลูกนี้ไม่มีทั้งการหมุนและมุม เป็นแค่ลูกที่วัดกันด้วยแรงล้วนๆ ถ้ากระแทกเข้ากับไม้โฟร์แฮนด์ของเฉาหมาน ก็ไม่ต่างจากซาลาเปาเนื้อโยนให้หมากิน มีแต่ไปแล้วไม่กลับมา
เด็กหนุ่มเสื้อมีลายทางแถวหลังเบ้ปาก พลางคุยกับเพื่อนข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ
“เห็นไหม? ไปวัดพลังกับเฉาหมานเนี่ย สมองไม่ปกติชัดๆ”
เพื่อนของเขาคาบหลอดน้ำอัดลมไว้ในปาก พยักหน้าอย่างพูดไม่ชัด พลางกวาดตามองในสนามแบบผ่านๆ
“ก็เด็กใหม่แหละ เลือดร้อนง่าย โดนยั่วไม่กี่คำก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นใคร เดี๋ยวพอเสียเปรียบก็รู้จักเจียมตัวเอง”
ไม่ใช่แค่แฟนกีฬานครมารที่คิดแบบนั้น แฟนๆ ของโจวหรานที่อัฒจันทร์ฝั่งตะวันออกก็กุมหัวใจแน่นเหมือนกัน
ใครๆ ก็รู้ว่าเฉาหมานเป็นตัวแทนของรูปแบบการเล่นเน้นพละกำลังในประเทศ ไม้โฟร์แฮนด์ปืนใหญ่ของเขาได้ชื่อว่าสามารถตีทะลุตาข่ายกั้นสามชั้นได้ การวัดพลังกับเขาตรงๆ ก็เท่ากับกระโดดเข้าไปในจุดถนัดของอีกฝ่ายเอง