บทที่ 114: คู่นี้ถ้าไม่สู้กันคงไม่ได้

บทที่ 114: คู่นี้ถ้าไม่สู้กันคงไม่ได้

สนามกลางในคืนวันชิงชนะเลิศสว่างราวกับตอนกลางวัน สปอตไลต์บนหลังคาส่องลงมาเป็นลำ ทำให้พื้นสนามสีน้ำเงินสะท้อนแสงเล็กน้อย

นี่คือศึกชิงแชมป์และรองแชมป์ของมหกรรมการแข่งขันเทนนิสอาชีพระดับประเทศ กระแสถูกปั่นต่อเนื่องนานทั้งสัปดาห์ ที่นั่งในสนามเต็มทุกที่ ส่วนยอดจองชมการถ่ายทอดสดออนไลน์ก็ทะลุสิบล้านคน แม้แต่คนทั่วไปที่ปกติไม่ดูเทนนิสยังนั่งเฝ้าหน้าจอ เพียงเพื่อชมการดวลที่ถูกเล่าขานราวกับเป็นตำนานนี้

พวกนักข่าวเองก็มารวมตัวกันแน่นขนัด อุปกรณ์กล้องมีครบทั้งเลนส์ยาวเลนส์สั้น กลัวว่าจะพลาดภาพสำคัญไปแม้แต่ช็อตเดียว

อัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกเต็มไปด้วยทะเลสีน้ำเงินเข้ม นั่นคือกองเชียร์ของเฉาหมาน แฟนกีฬาจากนครมารทั้งนั้น

พวกเขายึดพื้นที่อัฒจันทร์ไปถึงสองฝั่ง แถวเป็นระเบียบราวกับผ่านการฝึกมา ในมือทุกคนถือแท่งไฟที่พิมพ์คำว่า “ปืนใหญ่” สีทองเหมือนกัน พอยกขึ้นพร้อมกันก็แกว่งไกวจนแสบตา

นครมารผูกขาดตำแหน่งแชมป์และรองแชมป์เทนนิสระดับประเทศมานานหลายปี ความรู้สึกเหนือกว่าของแฟนกีฬาฝังลึกถึงกระดูก พวกเขาไม่เคยเห็นนักกีฬาจากเขตภูมิภาคอื่นอยู่ในสายตา

“เฉาหมาน!”