บทที่ 89: ยุแยงให้เรื่องบานปลาย

บทที่ 89: ยุแยงให้เรื่องบานปลาย

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วสนาม ทว่ากลับไม่มีเสียงฮือฮาตกตะลึงเหมือนตอนที่ทำแต้มได้ในเกมก่อนๆ

เสียงพูดคุยในอัฒจันทร์แผ่วเบา ไม่มีใครเถียงกันเสียงดังเรื่องหลักการของกระบวนท่าอีก ไม่มีใครยกข้ออ้างอย่างกระแสลมหรือความบังเอิญขึ้นมาอธิบาย เหลือเพียงเสียงทอดถอนใจกับช่องว่างด้านฝีมือ

ทุกคนปรบมือพลางมองส่งโจวหรานที่เดินไปทางหน้าเน็ต ขณะเดียวกันก็มองร่างผอมบางผมแดงที่อยู่อีกฟากของสนาม แววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจอยู่หลายส่วน แต่ที่มากกว่านั้นคือความยำเกรงต่อผู้แข็งแกร่ง

เวลานี้กล้องก็จับไปที่กวน สั่วสยงซึ่งอยู่อีกฟากของสนาม

เขายังคงอยู่ในท่ากึ่งนั่งยองหลังพุ่งตัวช่วยรับลูกครั้งสุดท้าย ปลายนิ้วห่างจากพื้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ข้างหูคือเสียงกรรมการประกาศจบการแข่งขันอย่างชัดเจน ตรงหน้าคือลูกเทนนิสที่กลิ้งนิ่งอยู่นอกเส้นข้าง แสงอาทิตย์ส่องเฉียงผ่านกระจกบนหลังคาสนาม เคลือบตัวลูกด้วยขอบสีทองจางๆ จนแสบตาเขาเล็กน้อย

เขานิ่งค้างอยู่นานถึงห้าหกวินาที ความปวดล้าจากข้อมือค่อยๆ แล่นขึ้นมาตามแขน เขาถึงได้สติกลับคืนมา

นิ้วมือคลายออก ไม้เทนนิสที่กำแน่นอยู่เดิมหล่นลงพื้นดังแปะ เสียงใสกังวานและแปลกแยกนั้นเด่นชัดเป็นพิเศษในสนามที่กำลังเงียบลงเรื่อยๆ

“ฉันแพ้จริงๆ...”