บทที่ 90: ไม่ปรานี

บทที่ 90: ไม่ปรานี

ทันทีที่โจวหรานพูดจบ สีหน้าของกวน สั่วสยงก็เต็มไปด้วยความยินดี แม้แต่ความหดหู่จากการแพ้การแข่งขันอย่างเป็นทางการเมื่อครู่นี้ยังจางหายไปกว่าครึ่ง

เขารีบพยักหน้า

“ดีเลย! งั้นก็รบกวนนายด้วยนะ! ฉันรู้ว่ามีสนามอยู่แถวนี้ ไม่ไกลจากที่นี่ เราไปกันตอนนี้เลยไหม?”

หยาง ซิ่วสือขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็กลืนคำห้ามปรามลงไป เพียงยกกระเป๋ากีฬาใกล้เท้าขึ้นมาเงียบๆ แล้วเดินตามไป

เยี่ยน เหอเต๋อคล้องแขนกวน สั่วสยงไว้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวาน ดวงตากลับกวาดมองโจวหรานอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา

โจวหรานไม่ได้คัดค้านอะไร เขาถือกระเป๋าไม้เทนนิสสีดำพลางพูดว่า

“นำทางไปสิ”

ทั้งกลุ่มเดินไปตามทางเท้ามุ่งหน้าไปยังสวนสาธารณะ ลมเย็นยามเย็นช่วงปลายฤดูร้อนพัดเอื่อย ทำให้ใบอู่ถงข้างทางเสียดสีกันดังซ่าๆ

ระหว่างทาง ความคิดของโจวหรานกลับวนเวียนอยู่กับกฎการสรุปผลของระบบ