บทที่ 63: การหายตัวไปก่อนเวลา

บทที่ 63: การหายตัวไปก่อนเวลา

เหยียนคุนยืนอยู่หลังเส้นเสิร์ฟ มือที่กำไม้เทนนิสในที่สุดก็ไม่สั่นอีกต่อไป

ความคิดที่ผุดขึ้นมาเมื่อครู่นี้ราวกับยาสงบใจ ตกลงสู่ก้นบึ้งหัวใจของเขาอย่างมั่นคง กดความลนลานและความตกตะลึงก่อนหน้านี้ลงไปจนหมด

เขาจ้องตาข่ายเทนนิสในแดนฝั่งตรงข้าม แววตากลับมาเปล่งประกายอีกครั้ง แฝงความตื่นเต้นอยากลองอยู่เล็กน้อย

ในการแข่งขันระดับอาชีพมีแท็กติกการขึ้นหน้าเน็ตดักตีอยู่แล้ว นักกีฬาจะดักตีลูกกลางอากาศก่อนตกถึงพื้น ทั้งเร็วทั้งหนัก แถมยังทำลายจังหวะของคู่ต่อสู้ได้

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนนี้เข้าท่า เหยียนคุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามกดความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านลงไปเล็กน้อย

เขาขยับตำแหน่งยืนไปข้างหน้าอีกไม่ถึงครึ่งก้าว เอนจุดศูนย์ถ่วงไปด้านหน้าเล็กน้อย เตรียมพร้อมจะขึ้นหน้าเน็ตได้ทุกเมื่อ

ลูกนี้เขาไม่ได้หวังมุมตีที่แพรวพราวหรือความเร็วสูงสุด ขอแค่เส้นทางการตีโต้เป็นระเบียบพอให้คาดเดาจุดตกและขึ้นหน้าเน็ตได้อย่างรวดเร็วก็พอ

มือซ้ายโยนลูกขึ้นสูง เขาบิดเอวและหน้าท้องเพื่อส่งแรง ก่อนเหวี่ยงไม้เทนนิสฟาดลงบนลูก

“ปัง!”